Beni Şiir Gibi Sokaklara Bırakın

Siyahın İçindeki Kırmızı
27 Mart 2017
Sesi Kuyuda Kaybolanlar
14 Nisan 2017

Beni Şiir Gibi Sokaklara Bırakın

Kırgınlıkların kadar büyüdüysen eğer, kaybetmeye meyillisindir. Sabah uyandığında artık neden bu kadar karanlık olduğuna şaşırmıyorsundur. Ama kendime şaşırıyorum onun yerine, ne zamandır yapmadığım şeyleri kolaylıkla yapıyorum. Buna belki de olgunluk diyorlar, kasmıyorum kendimi ve fazladan heyecan tüketmiyorum. Kahveyi koyultup, çayı açtım. Bu koca şehir martıları yüzünden güzel, yoksa sahilin anlamı olur muydu ki? Büfelerin mi, pahalı ve kötü sahlebin mi, yoksa bol kokulu balık ızgaranın mı? Elbette ki martıların, kolunu sevgilisinin omzundan geçirip, evinde gibi rahatça oturan erkeklerin de değil, tabi ki martıların.

Kocaman kargaların bağırtıları kadar karmaşık bu şehir, çığlık atmakla bağırmak arasındaki farkı çözdüm sonunda, ama bunun saltanatını süremiyorum. Çığlık aniden geldiği hâlde, bağırmak çok programlı… Beyoğlu hâlâ eski şarkıların içinde geziniyor, kaç romana sığan İnci pastanesi, onca nesil yetiştirmesine rağmen yerinden taşındı, bunlar tabi küçük değişiklikler, asıl değişiklik insanların ruhlarında oldu, ruhlarını birkaç asır öncesine bırakmış gibi duygusuzlaştı herkes. Taşınmak istediğim mahallelerin sokaklarından bile geçemiyorum artık, ya harabe hâline döndü ya da zenginler tarafından site hâline getirip, çevresi kapandı, bloklaştırıldı, insanların yürekleri gibi katman oldu. Şimdi hangi şiire yazsak bu şehri, şiire benzemeyecek. Atmosferim beni terk edeli yıllar oldu, unutulmuş bir semtte olmayı buna tercih ederdim. Kaybettiğim imgenin yerinde olmayı isterdim, kaybolduğum sokakları uzayın bir boşluğunda bırakmak isterdim, gerçekten boşluktayım ve hiçbir sarılma hayatımı kurtaramayacak. Şiirden tuttuğum odalarda sahte duygular sabahlıyor şimdi, şiirlerden zehir gibi çıplaklık akıyor, attığım çığlıklar şiirin dışına çıkamıyor, gittiğim şehirlere sığamıyorum, oturduğum koltuğa, bulunduğum dünyaya, bu böyle gitmiyor.

Kelimelerle oynadığım oyunları hep onlar kazandı, karanlık sokakların da karanlığı vardı, zorladığın sınırlarının da bir dayanma gücü olduğu gibi. Büyük bir kırılma dünyayı ortadan ikiye ayıracak gibiydi ama çatlattı sadece, çatlakların kötülük ve irin aktı. Mırlayan bir kedi bile iyileştiremedi bu dünyayı, bir yerlerde büyük yanlışlıklar yapılıyordu ve kırılan kalplerin tadili olmadığı gibi bunun da yoktu. Şimdi şuraya güzel şeyler yazayım diyorum, olmuyor, nasıl olsun ki? Dünya çok kötüden daha kötü, zaman mide bulantısı gibi geçiyor, ama kussak bile düzelmiyor, hep daha büyük bir mide bulantısı!

İçim çocuk, yaşım kederine sahip olacak kadar büyüdü. Küflenmiş kelimelerin tozunu attırmak amacıyla, ama çok fazla da açılmadan, olan biteni, olamayacakları, olmuş gibi olanları anlatmaya karar verdim. Anlatarak sonlandırmaya çalıştığım hikâyemi ikinci elden teslim aldığımda, bilmiyordum, insanın böyle tükenilebilir bir şey olduğunu. Ellerimin derisine çizdiğim balıkları yabancı kalmasınlar diye gözyaşlarımda suladım, çok güzel yüzdü onlarda gözlerimin içinde, balık olanın hakkını verdiler. Hitap edemediğim isimlerin ağırlığıyla birlikte, başka sıfatlar eklemeye ve yakıştırmaya çalıştığım şu zamanlar, tırnaklarımda biriken çaresizlik, avuçlarımda biriken yalnızlığımı törpüledi. Anlatabildiğim tek şey hiçbir şey anlatamadığımdı. Bir kekemenin telaffuzu gibi bazı şeyleri yanlış anlamışım.

Başarısızlıktan kaynaklanan bir şey değildi, hediye gibi görünen her şey cezaya dönüşmüştü. Daha fazla dayanamayan, hiç dayanamayan şairlerin ülkesine gitmek gerekiyordu. Kalmak zaman kaybıydı, bulutlar gibi sessiz olmaktı, gerekliydi. Arada celallenir, şimşek çakardık, uzun gecelerde bolca yağmur gibi yağardık, çıplak ve soğuk kaldırımlara, gidecek başka bir dünyamız yoktu, kalmaksa tam tamına bir eziyetti, biz o eziyetin bıraktığı acıları sahiplendik, yüz yüzeyken üzerimize kimlik gibi yapışmış ama çokta yakışmış yaralarımızdan tanıyorduk, tanışmanın başka yolu ve anlamı yoktu. Bizimkisi yaralardan arta kalan sıyrıkların şehriydi, ismi bile eski bir yaradan kalmıştı.

Beni şiir gibi sokaklara bırakın. Bir daha da hiç arayıp, sormayın. Çocukluğumdan beri bir cami avlusuna bırakılmayı düşlüyorum, biraz geç kaldım, şimdi kelimelerle birlikte şiirden sokak isimleri düşlüyorum.

Kimsenin görmediği ya da söylemediği kelimeler yokmuş sayılamaz. Kimsenin görmediği karıncayı bir kuytunun altında besleyen var muhakkak. Ağlarken konuşmanın ve gözlerine hücum eden bulutlarla birlikte, çakan şimşek ve gök gürültülerinin arasında anlaşılmaz cümleler kurmanın hazinliği arasında şiddetle başımı çarpmak, içindeki o söylenmemiş cümleleri yere dökmek istiyorum, yere döküp, tümünü ruhuma tanıştırıp, tanıdık bir hikâyeye eklemek istiyorum, gecenin sancısı böyle başlıyor. Her acı çektiğinde belleğine ezberletmiş olduğun o film şeridi, saniyelere sığarken, demek ki mutlu anlarının toplamı birkaç saniyeden fazla değilmiş. Güzel geçmediği hâlde çocukluğa duyulan hasret, bebekliğe özlem, basit, toplamsız ve çıkarsız dilekler bunlar sadece, kimseye yararı dokunmayan, dokunmayacak… Şu zamanın kötülüğü elbette ki kanıtlar. Bazı gerçekleri görmemiş olsaydık, hayatın ne kadar güzel olabildiğine yeminler edip, etrafımızdaki herkesin kafasını güzel dileklerle ve minnetle dolu sözlerle şişirebilirdik. Ama ben onun yerine kendi kafamı şişirmeyi, vurmayı tercih ettim. İki ucunu bir araya getiremediğim yazıların hücumuna uğruyorum.

Hüznü aksesuar gibi sahiplenenler, mutsuzluğun çaresini bulmak için yola çıkmışlar. Kendinden zor durumda olanları görüp, hâline, bulunduğu duruma şükretmek, yaşamak için alınan bir miktar uyuşturucu, bir miktar yatıştırıcı, birkaç doz ölümsüzlük ya da ölüm bir miktar. Kimsenin aklında kalmayan yazıları bu yüzden yazıp, okuduğun kitaplarla birlikte kelimelerin canına da okuyorsun. Diyaloglarım sakat, kırık dökük. Durup dururken gülümseyen birisi, hayatın iyiye gittiğinden değil de hayata biraz daha katlanabilmek için gülümsüyordur.

Halikarnas Balıkçısı’nı dinledim, kışın uzun gecelerinde, yıldızların en azından ışığı düşsün diye bekledim, gözlerimin karanlığından daha kara gecelerde bulunduğum karanlığın içinde, inandığım efsanelerin yarısından fazlasının hayalimin en dokunulmaz ürünleriyle birlikte yürüdüm, İnce Memed’i bekledim. Geleceğine inandım, dilimin dönmediği türküleri içimden söyledim. Rüzgâr gibi dönsün diye bekledim, dilimin, inançlarımın, okuduğum kitaptaki kahramanların. Yangınlara taşıyabildiğin küçücük damlalar yetmedi söndürmeye senin yorgun ve karınca bedenini. Sümüklüböceklerin burnunu silmek istiyordun, insanların en çok ağlayınca akardı burunları, zannettin ki, o sümükleri silersen bir daha ağlamaz insanlar. Bir kedinin bağımsızlığı, bir köpeğin bağlılığı arasında gidip, geldin, ikisi de olamadın. Yananlarla birlikte ağladın, ölçmüş gibi bedeninden, boyundan fazlaca yaş çıkardın. Bitti dediğin yerde boyunu aştı ağlamaların, bitmedi. Ezilip, ölen papatyaların ölürken mırıldandıkları sesleri duyuyorum. Galiba ben çok fazla duyuyorum, kımıldanan denizi, ağlayan dağları, öksüren kedileri, rüyalarını hayvanların, tül gibi şeffaf. Sıçramaları ve sayıklamaları ve bunca sıçramadan sonra aynı yerde bir iğneyle tutturulmuş gibi kalakalmayı. Koca evreni kaplayan binlerce yıl karanlığının içinde bir mum titremesi, ufacık bir aydınlık, milyonlarca yıl uzaktaki o yıldızın ışığı.

Zavallı et yığınları hâlinde gideceğiz ve arkamızda bir sürü sesli, sessiz ve yaralı harf bırakacağız. Ben bildiğim en sessiz ve en serseri adımlarla gideceğim.

 

Dört Nisan İki Bin On Yedi 15:50

Nevin Akbulut

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir