Beni Anlamasınlar

Eskinin Günlüğü
22 Ekim 2020

Beni Anlamasınlar

Tam olarak karanlıktayız, belki de her şeyi açık seçik bu yüzden konuşamıyoruz. Saldırganlaşıyor, mantık çerçevesi içinde tartışamıyoruz hiçbir konuyu, bence karanlıktan dolayı göremiyoruz, ondan, kendimize fırsat tanımıyoruz. Yoksa bu kadar saldırganlığın başka bir açıklaması olamaz. Serinkanlı düşünmeyi yitirmişiz, gözler kararmış, başka hiçbir gözü gördüğümüz yok. Herkes kendi inandığı aydınlığın peşinde, başkasının aydınlanmasına bile tahammül yok. Sakince düşünüp, konuşamıyor, zehir zemberek kelimeler sarf ediyoruz, inkârdan öteye geçemiyor, karşısındakine saygı göstermediği, dinlemediği gibi yüksek perdeden bağırarak susturma çabasındayız. Ne kadar çok saldırır, ne kadar çok bağırırsan o kadar haklısındır durumu. Kısacası tam anlamıyla vahşileşmiş bir toplum hâline geldik. Arada çok naif kalplileri, kibarları, saygılıları, hiç kalp kıramayan pamuk gibi insanları da ezip, geçiyoruz. İyiye, güzele dair hiçbir şeyi uzun süre barındıramıyoruz. Arsızca tüketme müptelasıyız. Sakinliğimizi yitirdik, sükûnetimizi kaybettik. Kendimizle birlikte çevremizi, bulunduğumuz dünyayı da hızla harcıyoruz.

Hayatının belirli bir kısmındayım, haklıyım ve artık haklı olmak istemiyorum. Uçuyordum çünkü seni görünce, o yüzden âşık oldum. Yoksa körü körüne bağlanmak nedir ki? Ayaklarım yere bastığında anladım, yeni kelimeler üretirken anladım ve uzaklaştım. Eski kelimeleri yeni anlamlarla söylediğini zannettiğim için tutulmuşum meğer. Anlamları içimdeymiş, kilitliymiş, o anahtarı sana vermişim çok zaman önce, sen de çıkarıp kendinin gibi sunmuşsun tüm o anlamlı gelen kelimeleri, anları. Başka bir şey yoktu aramızda. Bazı şeyleri artık hissettiğin için değil de ezberlediğin için söylemek; işte bunu fark etmek, asıl yaralayan bu. Herkesin içinde ölmüş fotoğraflar var.

Dünyayı bu kadar tanıdıktan ve insanları bunca anladığımı zannettikten sonra Kafka’nın yabancılaşmasını o kadar iyi anlıyorum ki, böceğe dönüşmek bile çok daha anlamlı, kendine artık o kadar yabancısın ki, bir sabah böceğe dönüşmüş olarak uyanabiliyorsun ya da başka bir şeye, ne fark eder ki? İçinde bulunduğun durumu, hâli ya da başka şeyleri kabullenememek ve karşı çıkmaktır bu. Burada önemli olan herhangi bir şeye dönüştüğünü fark edebilmek… Yabancılık hissetmek de bulaşıcı bence. Herkese bunca yabancılaştıktan sonra, insan görünümünden dolayı birilerine benzetilmek canını acıtıyor ve uzaklaştırıyor kendinden. Hepimiz zamanla bir şeye dönüşüyoruz; bazen bir böceğe, bazen de kendimiz haricinde başka bir şeye…

Birinin seni gerçekten hiç anlamasına inanmadığın gibi bir de istemiyorsun çünkü bu olduğunda artık masum olmadığın da ortaya çıkacaktır. En az herkes kadar masum değilsin. Uzak ve gizemli bir hayat bilgisi okunuyor gözlerimde, geriye pek bir şey kalmadı, kalbime zamansız dokunan sancılar dışında, bu zaman böyle bir zaman, biraz duyarsızlık, çokça fenalık. İçine de fenalıklar çökmesi boşuna değil. Sıcak suyun ısıttığı ellerimiz daha çok üşüyor, ısıtmalı hikâyeler anlatarak üşüyoruz, sarmalı, sarılmalı kışlık şarkıları dinliyoruz. Hikâyenin hikâyesinde kayboluyoruz, amaç da bu zaten. Başka düşleri anlatarak gerçek kılmayı umuyoruz, inanmıyoruz, biliyoruz, bu çağın hastalığı bu ama yine de ummaktan vazgeçmiyoruz. Ceplerinden kalemi eksik etmeyen o kadının gözlerinde biriken hikâyeler tamamlandı mı bilmiyorum. Bu yüzden ölene kadar gözlerine bakmak istiyorum. Defterime çizdiğim denizyıldızları hâlâ duruyor, üstelik üzerime de çizmiştim ve gerçek olmuştu, donup, kalmıştı öyle, bu hüzünlü ama en büyük mutluluğumdu. Ağlardım, gülerdim, şaşırırdım hangi duyguya dönmem gerektiğini, kafam daha çok karışırdı, amaç da buydu zaten, bu zaman başka türlü ilerlemiyordu. Kalemleri incitemiyordum, kelimeleri incittiğim kadar, aynı şiiri farklı açılardan zihnime kazıyordum, böyle demek istemiştir diye inanmış gibi yapıyordum, amaç da buydu zaten, inanmak değil, inanmış görünmek.

Ellerimiz hiç yüzleşmedi bizimle, soğuk kış günlerinde yüz göz olmamak lazımdı zaten. Hiç fark ettin mi bilmiyorum ama soğuk günler bana ölümü hatırlatıyor ve en çok da içimizdekileri dökmeden, anlatmadan çekip, gideceğimiz boşluğunu. Buna hiç inanmak istemiyorum ama sanırım öyle gerekiyor, zaten kimse içini tam olarak açamaz ki yeryüzünün şu zamanki hâliyle. İç açmak ancak şiirlerde olur, herkes birbirine içini açar, içini görür, hikâyesine inanır. Gerçek hayat öyle değil ki. Hepimiz biraz zorunlu ya da istekli olarak duygu sahtekârlığı yapıyoruz. Kendimi gömdüğüm kumları özledim, üstelik gömebildiğim zamanlar bu sevincin farkında bile değildim. Ne kadar gömersem kendimi o kadar iyiydi, daha az şey görür, daha az duyar, daha az şahit olurdum dünyaya. Bu işime gelirdi. Yorgundum, gördüğümü anlatacak gücüm de tükenmişti, kulaklarımın da duymaya niyeti yoktu çünkü her şey o kadar yabancıydı ki. Tanıştırmaya kalksam kendime belki bir asır daha gerekirdi, lüzumsuzdu. Etik değildi. Herkesin az, çok zamanı vardı, bu yeterdi, yetmeliydi. Denizyıldızlarını alıp, bir yere koyarsam yaşamaz diye biliyordum, üzerime kazınan o denizyıldızı da başka bir yere giderse yaşamaz zannediyordum. Kırpıla, parçalana yaşanıyormuş. Parmağıma değen o kocaman ayı güzel bir rüya zannetmiştim, ayın beyazlığı ruhuma yansımıştı, ama ruh uslu durmuyor, beyaz hariç her renge bürünüyordu. Ay da kayıp gitmişti parmağımdan. Çiçekler de ağlar tomurcuklarını dökerken, ağaçlar da ağlar yapraklarını dökerken. Neden hep insanî şeyler yalnızca insanlara mahsusmuş gibi bir tek onlardan beklenir? Herkes sonsuz mutluluğun peşinde, beni herkesten daha fazla mutlu edecek bir kapı yok, istemezdim de zaten, kedi-ciğer hikâyesi belki ya da gerçekçilik. Olsa bile öyle bir mutluluk, olamazdım zaten.

Sarıldığım herkes boşluktu. Hakikat bundan böyle sadece yavanlıktan ibaret ki bu da kimsenin hoşuna gitmiyor, onun için bizi yarı yolda bırakana kadar, hayallere ihtiyaç duyuyoruz. Ölünce dünya da bize tatsız, soğuk ve yavan görünecek, tıpkı şimdi ölümün yabancılaştığı gibi. Yanlış yerlerimden katlanmış, kenarlarından zamanından önce kıvrılmış, kayıp bir harita gibiyim. Hâlâ inanıyorsunuz, cennet de soldu, bilmiyorsunuz. Yarınların da canı cehenneme gitti. Hayal kırıklıklarım şimdi bir çöp ev oldu, atmaya kıyamadıklarımla, saklamayla baş edemediklerimle. Hâlâ burada direnmek, yaşamı taklit etmekten başka bir şey değil. Dünya sadece şairlere kalmalıydı, sığ bir sudan çıkar gibi ayrıldım kendimden. Uzunca bir zaman geçtikten sonra yine kendimi yaktığım yerdeyim. Bu sefer küllerimden doğmayacağım, külleri savurup, o boşluğu da tamamlayacağım. Kendimi sessizce gömdüğüm yerde unutacağım.

Ölünce acıyı, acımayı, sızıyı bilmiyorsun. Hiç yaşamamış gibi oluyorsun. Öldüğünde senin yerine başkaları kanıyor aynı yerden, yok olan sensin ama artık sen değil, onlar azalıyor. Sen buradaki miadını doldurmuş, gününü tamamlamış, cezanı çekmiş oluyorsun. Unutuluyorsun, en çok da üzerine toprak atarlarken, su serperlerken unutuluyorsun. Hatırlanmak da bir cezaydı zaten, tamamlanıyorsun.

Yirmi Altı Kasım İki Bin Yirmi 15:00
Nevin Akbulut

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir