Keşke bunca…

Çürümek
7 Şubat 2017
Yalnız Bir Kurgu
16 Mart 2017

Keşke bunca…

Böyle işte insanın hayattaki hevesleri kırılırken, vazgeçiyor artık çocukluğa dair meraklarından. Solucanları küçükken rahatsız edip, toprağın içinden çıkarıp, yerlerinden eden bir çocuğun inanılmaz azabıyla büyüyordum belki de, hiçbir yere ait olamamanın verdiği bir yükle, yuvasını yıktığı hayvanların ardında bıraktığı yuvasızlığıyla ve yüzsüzlüğümle birlikte kalpsizliğimi de isterdim. Sokaklarından şiir akan memleketlerin uzaklarda kaldığı, yalnızca paranın geçiş yapabildiği bir kokulu rüya gibi şu sıralar. Ardımda bir sürü kırık cümle bıraktım, bir sürü yarım yamalak ve imlâ hatalı, kimseye toplayacak bir şey bırakmayacak kadar talan ettim ortalığı, hayatımla birlikte. Toplayan birinin olmaması, daha kolay dağıtacağım anlamına da gelmiyordu üstelik. Bir sırada üç çocukla sıkışık oturduğumuzda pencereden düşlediğim yemyeşil yolları takip eden yüreğimle, mezarlıklara giderdim. Sanki uzak tek yer mezarlıktı, sanki bir tek mezarlara ihtiyacım vardı. Sürekli düşmelerimden dizlerimde yer eden yaralardan bile daha az yer kaplıyordum dünyada, onlar kalıcıydı, ben geçiciydim, siliktim, daha da silinecektim. Çoraplarım sanki benim bağımsızlığımı anlamış gibi, gideceğimi sezmiş gibi, yapışıp dururdu dizlerimden yaralara, kurtarmaya çalışırken dizlerimden, hepimizden de bir şeyler giderdi, onun kabukları benim canım, çorabın birkaç sökük ip parçası. Yerimden kıpırdamadığım hâlde gittiğim yerlerin tadını şimdi ne kadar uzaklara gidersem gideyim, bulamıyorum, o seyahatler başkaydı, yüreğimi bırakmıyordum o zaman bir yerlerde, onu da taşıyıp, beraberimde götürebiliyordum. Gizli içilen sigaraların alımlı ve korkulu heyecanının tınısı hâlâ kulaklarımda, o zamanların silik tüm hayalleri bunca belirginken, şimdinin gerçekleriyle belki de başa çıkamadığımdan hep azalıp, siliniyor, yok oluyor. İçime sinmediği hâlde yüzüme ve bedenime sinen dış kokular var. Sigaranın dumanını sevdiğim kadar kokusunu sevemedim mesela. Bitik cümleleri birbirine eklemeye küçüklüğümden başladım, belki de bu yüzden hiçbir şeyi birleştiremedim, uğraşmasam kendi kendilerine bütünleşeceklerdi belki de…

Kurduğum cümlelerin yoğun bakım masraflarını karşılayacak gücüm yok, biraz da bu yüzden hepsini sokaklara döküyorum, saklamam gereken yaralarım gün yüzüne âşık oldu, içimin seni bağırdığı zamanlarda, sesli düşünürken, kendimi tüketirken, seni ezberletirken sokaklara, sahile, boşluklara… İçimin tiz sesi titreşirken beynimde onulmaz yaralar açarken sesinin hiçbir şey yapmayışı, bir daha eskisi gibi olamayacağımızın kırmızı lambalı işaretiydi. Çenemin titremesini alıkoyamadım, gözlerimin dolmasına aldırmadım. İçimde biriken tüm küfürleri cömertçe savururken, bu defa başladığı yere gelmeyeceğini hiçbir şeyin, artık biliyordum. Bilmek canımı sıkıyordu. Kendi eksenimde dönerken bile kendime gelemiyordum, eksenim yer değiştirmişti ya da dünya artık burada değildi. O umursamazlığınla dururken, keşke durmasan dedim. Keşke olmasan, keşke hiç olmasaydın. Seni aşkımla doğurmuş gibi severken, beni öldürür gibi yapmanı anlamıyordum. Keşke bunca delirmeseydim sana bakarken. Keşke bakmasını bilmeseydim bunca, seni doğurmuş gibi seni doğururken, kendime de hayat vermiş gibi hissetmeseydim keşke. Sen tüm mutlu olduğum toplasan birkaç saat zamanı ama matematiğin içine sığmayacak birkaç saati burnumdan, ağzımdan, kalbimden getirmeseydin, senin harabe gibi bıraktığın yerden kendimi harap etmeye devam ederken, sana nasıl sadık kaldığımı cümlelerimle bile anlatamamışken, başka cümlelere gidemediğimden biraz da dilsiz sandıklarından beni. Ama keşke dilsiz olsaydım, bunca anlamasaydım seni. Tek suçumuz imlâ hatasıydı, yanlış bir cümlede kullanılmıştık, gereksiz yere bunca seviyorduk, sebebini hiç anlayamadığımız, yaptıklarımıza kılıf uyduramıyorduk. Zamanla çığlıklarım yer değiştirdi, bizi belki de birleştiren, yalnız ikimizin içinin anladığı ortak bir tasaydı. Avazlarımı çıktıkça kendi kulaklarıma doldurdum, çocukluğumun bitmez anılarını kalbime yerleştirdim, ayakta durabilmenin çaresi buydu belki de… Ama gördüklerimi nereye sığdıracağımı bilmiyordum, gözlerin çok doluydu, çok uzaktı.

Minneti benden öğrendin, duygularımın savunmasız yanıyla değdim, yenildim, evrene defalarca minnettar oldum, bir de sana, sen hem minnetlerimin içinde hem de mutsuzluğumda vardın. Değiştiremedim, ikisini bir araya toplayamadım, bölünen kalbim gibi. İkisi de yarım yarımdı, yarım yamalaktı. Herkesi yabancı gözlerle suçlarken, içimizdeki korkular dökülüyor yüzümüze, gözlerimizin içinden geçip, gidiyor korkular ve biz bu sırada hayatımızın en değerlisini kaçırıyoruz belki, yanımızda yürüyen insandan bile korkuyoruz artık, suçlu ya da masum olsun. Oysa hiç tanımadan güvenmiştik çocukken birbirimize. O zamanlar daha mı cesurduk daha mı masum, yoksa daha mı insandık? İnsanları korkudan bunca içini didiklerken, kendi içimizi örseledik, eksildik, herkes gibi olduğumuz için, kimse gibi olamadığımız için. Kısıtlandıkça içimize hapsolduk, kendimizden başkasına güvenemez, sevemez olduk. İçtikçe kustuğum şeylerden çok, sindiremedikçe kustuklarım var. Durup dururken de kusabilmeli insan, hiçbir şey yokken ama o kadar çok neden var ki kusmaya…

Düşme arzularım eskilere dayanıyor, anne karnına, düşemediğim için şimdi her gün düşüyorum, düşlerimle birlikte, üstelik bana bir şey olmuyor, onlar sürekli kırılıyor, batıyor, kirleniyor. Mutsuz fotoğraflar biriktiriyorsun ya kursağında yutkunamadıklarınla birlikte, işte ne kadar anlaşılamazsa bir insan, o kadar anlaşılmıyoruz. Kötü bir dublajın içinde, seslere uyum sağlamaya çalışan, ortama bir türlü kendini ayarlayamayan acemi oyuncularız. İlk sezonda atılacağız bu filmden çünkü bıktık artık. Yağmuru kıskandıracak şekilde ağlardım bazı gecelerde. Geldiğime mi, gittiğime mi, bir şey olmadığına mı yoksa olmak istediğim yerde olamayacağıma mı? Bilemezdim. O anların hakikatini anlatmaya çabalasam, sadece susmuş olurum, susmuş ve ağlamış, sana anlattığım her şeyin kendiliğinden şiire devşirilmesi kelimelerin bize sadece güzel bir hediyesiydi. Yalnızlığımın vazgeçilmez nedeniydin, önüme serilen intiharlardan arta kalanı. Kalbinin kıyısına benim kadar süzülen olmamıştır, balık gibi yüzmekten korkmadım da kuş gibi uçarken kaybolmaktan korktum. Dizlerimdeki yaraların nedeni çocukluğumsa eğer, hiç kapanmayan yaramın da nedeni sensin. İntiharların kapladığı içimde gidecek yer bulamıyorum, savruluyorum, ölümü birden bire beklerken, yavaş ama hissettirmeden süzülüyorum içine. Tek silahlık bir ölüm tasvir etmiştim, olmadı, ölüm bile uzaklaşırken benden, ondan habersiz kendimi yok etme planının içine yerleştirdim kendimi.

Varlığıma inandırmaya çalışan hayalet gibiyim, yorgunum. Duyulmuyorum. Kimin rüyasını görüyorum, bilmiyorum. Kimin gerçeğinde, rüyayım, çözemiyorum. Küçükken su saatini, akan bir zaman zannediyordum.

Yarım bıraktığım çayın ardından, bitiremediğim başka şeyler de olduğunu düşünüyorum, yarım bırakmaya alıştıklarım. Uyandığımdaki gibi değilim, uyuduğum gibi de değilim. İçimden geçenler, gidenler, gelenler var, ama hiçbirisi eskisi gibi değil. Geçmeyen huzursuzluğun yerini, koro hâlinde beynimin içine seslenen çığlıklar alıyor. İçimde tiz bir sancı, o da geçmiyor. İçimde yarım şeyler biriktikçe neyi nereye koymam gerektiğini, hangisini hangisiyle birleştireceğimi bilemiyorum, galiba bu beni çıldırtıyor. Ya ölüme ya delirmeye en yakın gerekçeler bunlar. Dışım başkalarının olmak isteyeceği durum, içim kendini tırmalayan sancılar, ben bile içimden kaçıp, gitmek istiyorum. İllaki bir hikâye yakıştırılıyor insana, oysa ben bir parçadan ibaretim, bir bölüm, belli belirsiz bir paragraf. Sonunu göremediğim için sonsuz biraz.

 

Yirmi Üç Şubat İki Bin On Yedi 16 00

Nevin Akbulut

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir