Çürümek

Pürüzlü Bir Hikâye
11 Ocak 2017
Keşke bunca…
23 Şubat 2017

Çürümek

Karanlık uykulara dalmak için, gözlerimi kapatmak da yetmiyor bazen. Siyahın daha da karanlık olduğu köşeleri bulman gerekiyor. Seninle konuşurken şiir dilinde öykü gibi konuşmak isterdim, söylemek istediklerimi anlatmaya çalışırdım. İnsan çok şey anlatmak isterken bu kadar hiçbir şey anlatamaz mı? İşte ben öyle oluyordum. Sussam daha çok şey söylemiş olacaktım. Güneşin çarptığı iki soğuk ve bitik şişe gibiydik. Yalnız olmuyordu, birbirimize çarparak durabiliyorduk, çarpıp kırılıyorduk. Daha bir sürü eşya ya da duygu yaratabilirdim ikimizden, eğer şişelerden birisi başka yerde kırılmaya gitmeseydi. Bu kadar gamdan sonra gelen mutsuzluktan kim hoşlanır? Bunu bile göze almıştık, sormayacaktık, gecelerin soğuk ve nemli odalarında rutubet biriktiriyorduk, duygularımız da bozulmaya başlamıştı, büyüdükçe çürüyen bedenimiz gibi, hangisini nereye koyacağımızı bilmiyor, ne hissedeceğimizi kestiremiyorduk. Büzüşen ve soğuktan moraran parmaklarımla kalem tutmaktan kim hoşlanırdı? Ancak benim gibi duygusal zekâsı tavan yapmış, ruh hastası olduğunu itiraf edebilen birisi…

Biz çürümeye devam ederken, içimizdeki duygu adına her şey küflenmeye başladı, modası geçmiş kötü şarkılar gibi oldu içimiz. Kendime kaldığım için böyle mide bulandırıcı yazılar çıkıyor ortaya, oysa kendime kalmasaydım hiç yazmak istemezdim bunları. Bunca ağrı, sızı belki de çürümenin nedenlerindendir.

Mutluluğu şiddetle reddediyorum, mutlu olanlardan tiksinme nedenlerim var; dünyada bunca mutsuz varken, bence hiçbirimizin mutlu olmaya hakkı yok, ama gurur duyarak mutlu olanlar da var, tuhaf geliyorlar ne beynim ne de kalbim bunu hiçbir zaman anlayamayacak. Sanki bu yeryüzünde yaşamıyorlar, sanki dünyadan ayrı bir dünyaları var. İnsan gibi olamayacağım korkusundan dolayı nefret ediyorum mutluluktan.

Gittikçe suskunlaşıyoruz, cümlelerimiz tükeniyor, yaşadığımız kaos, karanlık. Geriye dönüp baktığımızda bizden sadece bir enkaz kalacak, belki de o yüzden bir faydası olmadığını, olmayacağını düşündüğümüzden bunca suskunluk. Felaketler atlası gibiyiz, öyle güzel sürükleniyoruz ki çukurlara, karanlık olduğundan anlayamıyoruz belki, farkında değiliz, asıl farkında olmamız gerekenlerin. Böyle giderse birkaç yıl sonra geriye bakabilirsek eğer, bizden kocaman bir ziyan, buradan da geriye koskoca bir çöl yığını kalacak.

Kimsenin kimseyi anlamadığı, anlamak istemediği bir hayattan sesleniyorum, bunca çaba ne kadar da boş değil mi? Oysa insan biraz kulak verse içindeki kötü hastalıkların bile sesini duyabilir, herkes biraz sağır olmayı tercih etti, belki de bu yaşamak için gerekli bir şeydi. Kâbuslarla dolu nice sayısız geceler geçirdikten sonra, hiç gelmeyecek olan güzel sabahları bekliyoruz. Ruhun aklına ihanet ederken, bedeninden onun acısını çıkarıyorsun. Acıyla kıvranırken içinin derinliklerinde tek dileğin boğulmak, boğulup, duman olmak, yok olmak. Saniyeler beyninin en hassas bölümüne saplanırken, gelecek zamandan endişelisin. Kafatasını delmek istediğin zamanlar olmuştu, kafan sapasağlamdı, dahası tüm düşünceler içindeydi, unutmak istediklerin bile. Kaçıp, gitmek istediğin zamanlarda o düşünceleri nereye koyacağını, nasıl tüketeceğini bilemediğinden gidemedin. Bir sessizliğin ortasında kalakaldın, üstelik seni duymayan bir sessizliğin…

Zihnini başka şeylere verip, beynini bölümlere ayırman da bir işe yaramadı, aklının ruhuna hiç yakın davranmayacağı belliydi. Bulunduğun yer gittikçe küçüldü, sığamaz oldun, kapana kısılmış fareler gibi çırpınıp, duruyordun. Beyninin yanmasıyla ısınıyordun. Duvarların üzerine yıkılmaya başlamıştı, otobanda üzerine gelen arabalar gibi tüm düşünceler üzerine geliyordu, saklanacak yerin yoktu, belki de en iyisi o otobana atlamaktı, bildiğin en yüksek yer bile yüksek değildi. Dünya yusyuvarlak olduğundan, sığınacak güvenli bir köşe yoktu, korkudan, tiksintiden ve belirsizlikten büzüşmeye başladın. Ne kadar küçülsen de seni görecek, sobeleyecek bir şeyler vardı muhakkak, bu da boşunaydı yani. Hayatı ortadan ikiye bölen zamanların, bıraktığı izlerin seslerinden rahatsız olurdun, beynini felç edecek büyük ve sonsuz o düşünceyi beklerdin sabahlara kadar. Ağrıların bitmediği sabahlara kalkarsın, kalkarsın çünkü aslında uyumamışsındır, birkaç kâbus birden sığdırdığın gecelere uyumak denmezdi, kâbus gördüklerini uykudan saymazdın, bilirdim, tüm bunları aslında kendimden bilirdim. Sabah yüzümü uyuşturan kırgın ağrılardan bilirdim. Bu döngü bir gün tamamlanacak, bir gün her şeyin sonu olması şuan için bizim buradaki tek tesellimiz.

Gereksiz yere bunca uzaklara gittim, geldim. Beynimi yordum, başımı ağrıttım, “anılar” denilen şehrin içine daldığımda hiçbir şeyin bir daha eskisi gibi olamayacağını biliyordum. Boşunaydı uğraşması beynimdeki bunca hücrenin, onların çoktan ölü olmaları gerekiyordu ve anılara da en çok ölüler yakışıyordu. Üstelik soru işaretlerini oldukları gibi bıraktım. Ve bazı hikâyelere dilediğin kadar nokta koymaktan kaçın, yine de yarım kalıyor bir şeyler, noktayı koyabilsek belki o zaman tastamam bir hikâye olabilirdi bu. Kaçtım, belki de sağlam bir hikâye olmaktan korktum, belki de bu umurumda olmadığı için, Sahi hikâyem sağlam olsa bile hiçbir kitapta yine yeri olmayacaktı, kimse okumayacaktı ama ben kendi hikâyemi kendi ellerimle bitirmekten korktum.

Yalnızca şu ânı iyileştirebiliriz, ölümü ve yaşanılacak hiçbir şeyi erteleyemeyiz, o yüzden nedir ki bu mücadele, bu hırs? Yaşadığın şu zamanı iyileştirebilmek de gerçek bir sanat işidir.

Sancılı düşler sonrası uyanmış gibi şaşkınsın. Biraz sabır, geçecek diye her gün kendimize öğüt veriyoruz, sabır ve nasihat diliyoruz. Oysa öyle sabırsızız ki, kırmızı ışıkta bile kimsenin beklemeye sabrı yok.

Yeterince ağlayamıyorsan, hissettiklerin israftan başka bir şey değil. Gece benim gibilere çok fazla zalim davranabiliyor, sarhoşluk sakladığın en acımasız anıları, beyninin girmek istemediğin odalarını aydınlatıyor. Oysa kâğıtlara yazdığım beynimin ölen hücreleriydi, unuttuklarımdı. Yazmasam yaşanmamış da olabilirlerdi ama ben bununla ilgilenmiyordum. Bitip, tüketmek istediklerimi, yok etmek istediklerimi yazıyordum, yazıp, bir çırpıda kurtulmak istiyordum, onlara ait en ufak bir tohum bile kalsın istemiyordum. İçimde o duygulara bir daha hiç yer kalmayacak kadar yazmak, yazmak ve tükenmek… Yavaşça siliniyor her şey, düzenli bir sıralamayla, yeniden eskiye doğru, büyükten küçüğe doğru. Son kalan milyon düşünceyle birlikte yeni rüyalar görüyorum, son gücümü buna harcıyorum, çok müsrifim. Yeni rüyalar beynime yeni ağırlıktan başka bir şey yapmıyor, hayatıma yeni düşünülecek şeyler ekliyorlar, yeni kalabalıklar ve bir sürü yeni anlamsızlıklar. Geceye eylem gerekiyordu, düşünmekten sarhoş oluyordum, diğer sarhoşluklardan bin kat beterdi. Herkese içimde kalan son umutları da ısmarlıyorum, şimdi daha kolay ölebilirim çatlak sesim, kırgın şiirlerim ve kesik öksürüklerimle birlikte. Ölürken güzel pozlar hayal ediyorum.

Çocukluğuma ulaşamıyorum. Zihnim olan biten tüm kötülüğüyle birlikte her şeyi bırakıp, sonsuzluğu seçti, kendi isteğiyle ve ben buna mani olamadım, elimden gelmedi, hakkım da yoktu zaten.

İki Şubat İki Bin On Yedi 14:30
Nevin Akbulut

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir