İçim o kadar çok ki, hiçbir yere sığamamalarımdan biliyorum, içim öyle derin ki, bir yerden sonra boğulacaklarından korktuklarından anlıyorum.
İçim içimi yediği için, sığıyorum içime, yoksa ben de sığamazdım. Herkes bayağı haklıymış, kalbim usluymuş, ben hırçın, tüm bunların da bir önemi yokmuş. Bir masal gibi geçmiş zamana ışınladım seni de diğer her şeyle birlikte, belki bir tek farkla, o da bana kalsın. Hiç olmadığın zamanlarımın içinde hapissin şimdi, farkında değilsin, bir gün ben de farkında olmamayı umuyorum, ölene kadar, sıkılana kadar hatırlamamayı, hatırlamanın o şaşkınlıkla azap karışımı hâlini erteliyorum ölünceye kadar, susmak buradan başlıyor, bana göre susmak da ölüm gibi bir şey, uyku değil, rüyalar da değil, onlar bile bir yaşam belirtisi, hem seni istediğin yerlere ya da korkunç yerlere götürdükleri için ama susunca yaşadığına dair bir iz bulamıyorsun, kendinde bile. İnsan belki de susa susa ölüyordur, sustukları içinde birikirken patlayacak gibi oluyordur, belki ruhu da bir yerde patlıyordur, kendinin bilmediği, bulamayacağı bir yerlerde, her şey etrafa saçılıyor, dağılıyor ve yok oluyordur, belki böyle huzura eriliyordur. Ama benim ona bile hâlim yok artık, bu durgunluğun, bu yorgunluğun müsebbibi gibi kayıtsız duruyorum, susmaktan başka elimden bir şey gelmiyor, oysa duymadıklarımı gözlerimle duymuş, görmediklerimi kulaklarımla görmüş gibiyim, hep bir şey eksikmiş gibiydi varlığımda, belki de yokluğumdu bu eksiklik, şimdi onu da bulduğuma eminim. Susmalar yokluktan gelir, artık biliyorum. Hiçbir hakikatin uyandıramayacağı yerlerdeyim artık, canımı en çok neyin yakacağını hayvani bir ürpertiyle biliyordum, şimdiye kadar söylenmemiş sözlerin bile dile geleceğindeki beyhudeliği seziyordum, her şeyin faydasız bir eyleme dönüşeceği bu kadar aşikâr olmasa yine inanırdım bu yalancı masala. Geçmeyecek kızgınlıkların, bitmeyecek kırgınlıklara dönüştüğü yerdeyiz artık, biz dönüşemeyiz, değişemeyiz, birbirimize evrilemeyiz de. Nasıl yakınlaştıysam öyle de uzağa ittim kendimi, hem birdenbire de olmadı aslında, her şey masalın içindeki kurallar gibi olağandı, fersahlarca uzaklaşmak yine içime kaldı, kuşların uçmadan önceki o son korkusu gibi, içimde öyle bilinmezliğe uygun bir tortu.
Hiçbir zaman hiçbir şeyin, olması gerektiği yer ya da zamanda denk gelmeyişi… Senin kalbin benim penceremi görmüyordu, pencerenin ötesini, sahilleri, hiçbir denizi, renkleri de. Görmeyişini inkâr, bilmeyişini gizemle gizlediğin o kilit benim kalbime battı ve kapandı pencere. Artık istesen de görmeyeceksin. Her şeyi kabullenmenin o rahatlığı bile huzursuz artık, içimi alırken, huzurumu bana bırakacak değildin üstelik, bitmeseydi ne olacaktı’ların eşiğinde buldum cevabı, yine içimde, yine senden beklemeden. Vedalar bazen bir iki satır ya da kelime ile biter, bazıları ise uzun sürer. İlk andan beri veda ediyormuşum meğer ben. Olan biten her şeyi kucaklayacak kadar iyimser değilim, içimdeki iyimserliğin ve hatta iyi ya da güzel şeylerin bile bir zamanı vardı, o zamanı tükettik, sanmaktan başka bir şey kalmadı tükenenlerin yerine. Kendi içimle bile muhatap olasım yok, solan şeylerin arkasından bakakalan şok gibiyim, şok etkisi olarak yaratılmış ve öylece kalmış gibiyim. Bir daha hiçbir şey uğramaz, beni şaşırtamaz derken, tam da bu yerden inciniyor insan, hiç incinmemiş gibi. Sonrası açık unutulan kapılar, kapının olduğunun bile artık bilincindeki yokluğu, kapıyı inkâr, pencerelerin kapanması, sonrası ayaz bilmez, kış anlamaz, yazı tanımaz bir hâl. Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının o keskin bilinci, ne kadar takmamaya çalışsak da bir daha o kapıya yaklaşamama hâli.
Gelirken sise takılmış kanatlarımı bırakıyorum, her şeyden uzaklaşmak böyle başlıyor, kimsenin tanımlayamadığı bir yaratık gibi süzülenler, içimdeki kopukluk böyle sızıyor. Gözlerimin bomboş ifadesinde bir boş vermişlik zıbarıyor, artık boş vermesen de boş diye şarkılar mırıldanıyor. Hiçbir omuza yaslanmadan ağlıyorum, gözyaşlarımı bile samimi bulmuyorum artık, bunca yalan dünyanın içinde, samimiyetin bile getireceği hesaplar yapılırken… Yapay bir nehir gibi yolunu buluyor tekdüzeliğim. Bu boyandığım gri ruh hâli yalnızlığımı hiç çabasız artırıyor. Yaralarıma yeni hikâyeler yazmak bile artık imkânsız bu belirsizlikte. Kopmuş şeylerin artık düzelmeyeceğini biliyorum ama ille de kanatlarımı istiyorum, gitmenin başka bir yolunu bulana kadar, en azından biraz avutmak için içimi. Yoksa içsiz kalacağım bu gidişle. Vazgeçilmez zannettiğim tüm arzular sızmış kalmış bir yerde, içim içimden çıkarken gebermiş gibi sanki.
Bir yerden sonra bunca yorulduğum için artık vazgeçmeyi de öğrendiğim, içimi oraya buraya saçmadan gideceğim âna denk düştü bazı gelişler ve ben yine gidemedim. Ne olduğunu şaşırıyor insan o küçücük mutlu zannettiğin zaman diliminin içinde, başka türlüsü düşünülemezdi zaten. Tesadüfün bile kendi içinde bir yeri, bir özelliği ve hoşluğu vardı. O hoşluğun içinde, bazı boşlukları da umursamıyor insan neticede. Planlanmamış güzellikler çıkınca insanın karşısına, kim sevinmezdi ki… Ben de öyle kaptırmışım kendimi, yaşadığımı varsaymışım, hoş yaşamışım da. Sevmeyi bile sevdiğim, yaşadığıma kendimi inandırdığım o anda, (inanmak çok zordu hep) her şeyin bir anda değişip, ters rüzgârların da esebileceğini gösterdiğin için teşekkür ederim. Bendeki en ufak ayrıntıları bile hiç atlamadan fark ettikçe, herkesin aynı şekilde, aynı şeyi düşünebileceği yanılgısına nasıl da vardım. Herkes her şeyi aynı şekilde gösterebilir ama hissedilenler farklı olabilirdi, boyut olarak, duyar olarak, duygu olarak. Bunu da gördüğüm için en çok kendime minnettarım. Tökezlediğim yerleri bildiğimi zannettiğim ama her defasında yine yanılabildiğimi gösterdiğin için, sana da sonsuz teşekkür hayat. Her defasında yuvarlandığım boşluklar, yine bizzat benliğimle doldurarak çıkmasını da bildiğim, çok zaman alsa da. Şimdi yorulacağım hiçbir şeye zaman kalmadı artık, soru işaretleri ya da şüpheleri de besleyecek kadar hâlim yok. Olacağı varsa, zaten oluyor yerine geldim ben, zorlamaya gerek olmadığını anlamış bulunmaktayım, hâlimi bildim, kabullendim, neyi değiştiremeyeceğimi biliyorum artık.
Bildiğim yerlerden sessizce uzaklaştım, ilk olarak kendimden. Aynı yolda süratle yürürken, zaman akıp, gitti yanımızdan, biz yine birbirimize kalamadığımızın nişanını taşıyorduk parmaklarımızda. Önemsenmediğini biliyorum böyle şeylerin, hem kimsenin de vakit sorgulayacak hâli yoktu. Ve gönüllü olarak kendimi de koyuyorum o önemsenmeyecekler kutusunun içine, unutmanın rahatlığına sığınmanın ne olduğunu hiçbir zaman bilemedim. Unutamamanın gururlanacak bir yanı yoktu benim için, kimin daha hızlı gittiğinin bir önemi yoktu artık bu zamanda, kim daha anlayışlı, kim daha hassas, kim daha çok acı çekti, kimin umurundaydı. Herkesin iyiliğini isteyebilmenin rahatlığını yaşıyorum içimde, bunu yılgınlıkla söylemiyorum, kendi özverisinden başka güzel bir yanı olmayan biri gibi söylüyorum, adil gelen bu oluyor, kimse kimseyi gerçekten kandıramaz aslında, herkes biraz kanmak istediği için inanır, böyleyiz işte sadece olan bu, bunu da içimden biliyorum.
Bu hüzün bitse yeni bir şeyler başlar mı bilmiyorum, kaldığımız yerden devam eder mi bir şeyler, sanmıyorum. Çağını kaybetmiş bir zamanın salisesiyim, üzerimden akan nehirlerin gittiği boşlukları ezberledim ufacık hafızamla ve içimin alacağı kadar damlalarla. Yerimi değil ama hacmimi belirledim. Neye, ne kadar katlanabileceğimi de biliyorum artık. Kanayan bir sürü kalbin içinde, hafızamdaki silik tozlarla birlikle, insanlığa karışamayacak kadar uzaklaştık yerimizden, döngünün bile hiç ulaşamayacağı, artık dönemez tarafına denk geldik. Ruhumdaki mücadeleyi yitirdim belki de sana olan inancımla birlikte. Sakladığımız sır boyumuzu aştı, zamanımızı unutturdu, çağını şaşırdı. Taşıdığımız kalpler alışık değil bu kadar yakınlığa, geri döneceğiz bir gün ait olduğumuz çukurumuza, fazlalığımız bu, alınmalarımız bu, yakınmalarımız, yitirmelerimiz bu. Belki de tesellimiz bu, iksirimiz, çaresiz bir suskun veda gibi. Misafirliğe cesaretimizin olmadığı yerde aidiyetimiz olacak değildi ya nasılsa.
09.11.2026 11:00
Nevin Akbulut
No Comments